Christos Theofilis (Greek, born 1956)Visual Artist

 Christos Theofilis (Greek, born 1956)Visual Artist

 Contemporary Art Institute ART ACT

 Το πορτραίτο του Dorian Gray

Συντάκτης :
Ημ/νία καταχώρησης : 28/11/2007 23:13:26
Της Μελίτας ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ* Μετά από δέκαοκτώ χρόνια απουσίας από τις αίθουσες τέχνης ο Χρήστος Θεοφίλης παρουσιάζεται τώρα στην γκαλερί «Έκφραση» με μία έκθεση έργων του που έχει στηθεί από τον θεωρητικό Κώστα Σταυρόπουλο. Ο καλλιτέχνης αυτός της γενιάς του '80, της οποίας οι στόχοι ακόμη δεν έχουν καταγραφεί συστηματικά, καταθέτει μια ιδιαίτερη και εντελώς προσωπική άποψη, με μέθοδο όμως όχι ξένη προς την προηγούμενη πορεία του. Με έναν αποσπασματικό τρόπο, που πρόσκειται στα δεδομένα της εποχής μας, ο ζωγράφος σταχυολογεί θέματα και εκφραστικούς τρόπους από την τέχνη των 150 περίπου τελευταίων χρόνων και δημιουργεί μία εικόνα του σήμερα, κινούμενη, ρευστή και, κυρίως, ανοιχτή σε νέες εξελίξεις και άλλες προτάσεις. Στα έργα του βλέπουμε τις πινελιές σαν «κόμμα» των ζωγράφων του ιμπρεσιονισμού, οι οποίες όμως δεν συνδέονται μεταξύ τους και έτσι δεν δημιουργούν χώρο, αλλά συνειδητοποιούμε και το πέρασμα από τον εξπρεσιονισμό, με την αφαιρετική γραφή, το «σπάσιμο» της φόρμας, καθώς και την παραμόρφωση των χαρακτηριστικών στο πρόσωπο, που οδηγεί στην έκφραση του πόνου και της μοναξιάς. Παρατηρούμε ακόμη τη χαρά από τη δημιουργία του Ματίς, με τα κόκκινα λουλούδια που θα μπορούσαν να είναι και ένα στοιχείο από τη φιλοσοφία της ποπ αρτ, καθώς και τη βαθιά γνώση του έργου του Πικάσο, το οποίο φαίνεται σαν να αφομοιώνεται από τον Θεοφίλη με τον ίδιο τρόπο που και ο Ισπανός δημιουργός αφομοίωνε θέματα από άλλες παραδόσεις και τα έκανε δικά του. Η παλαιά του προσήλωση στην προσωπικότητα και το έργο του Μαλέβιτς εμφανίζεται και τώρα σποραδικά με το μοτίβο του σταυρού που συνδυάζεται με στοιχεία χώρου, όπως είναι τα μικρά σκισίματα στον καμβά, σύμφωνα με την έννοια των concetti spaziali του Λούτσιο Φοντάνα. Στο έργο του Θεοφίλη είναι σαφής ακόμη η διδασκαλία του Φλούξους και της δημιουργίας του Γιόζεφ Μπόυς, όπως επίσης η ατμόσφαιρα που απορρέει και από άλλα έργα εφήμερα, όπως είναι τα γκράφιτι στους δρόμους και όσα έχουν επηρεαστεί από τον Μπασκιά. Από τα θέματα στους πίνακές του αυτό που κυριαρχεί είναι η ανθρώπινη μορφή, μία φιγούρα σαν προτομή, χωρίς ένδειξη φύλου, πότε μόνη και πότε με τους συντρόφους της, που πλαισιώνεται από καθαρά καλλιτεχνικά χαρακτηριστικά και τα οποία εκφράζουν κάθε φορά μία συναισθηματική κατάσταση. Είναι η φιγούρα του ίδιου του ζωγράφου, ο οποίος με αυτόν τον τρόπο αποκαλύπτεται σαν να αυτοβιογραφείται μπροστά στα μάτια μας, ενώ παράλληλα γίνεται και ένα σύμβολο για το αδιέξοδο που αντιμετωπίζει η τέχνη σήμερα. Ίσως η βόμβα μολότωφ που ο Θεοφίλης με έναν ποιητικό, της καθημερινότητας τρόπο, έχει ενσωματώσει σε τρία από τα έργα του, να είναι τελικά η λύση! Αλλά και αυτή αμφισβητείται από τον ίδιο έντονα, αφού μετατρέπεται σε άγγελο ή σε ερωτικό στοιχείο, τόσο εύθραυστο όμως, όσο και τα κρυστάλλινα ποτήρια που την περιβάλλουν. Εάν ακόμη και τώρα που έχουν ειπωθεί και παρουσιαστεί σχεδόν τα πάντα, ανάμεσα στους βασικούς στόχους των καλλιτεχνών είναι η διατύπωση ενός πρωτότυπου και προσωπικού ύφους, ο Χρήστος Θεοφίλης το έχει πετύχει. Με την έκθεσή του αυτή δεν δίνει λύσεις, θέτει όμως ερωτήματα και μας εισάγει στον δικό του, απροσδόκητα νεανικό προβληματισμό, πάντοτε με έναν εξαιρετικά ευαίσθητο και ποιητικό τρόπο. * Η Μελίτα Εμμανουήλ είναι ιστορικός Τέχνης - καθηγήτρια της Σχολής Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ
Copyright © "Η ΑΥΓΗ"

 Εικονο-γράφηση ενός πορτραίτου

Συντάκτης :
Ημ/νία καταχώρησης : 13/11/2007 18:46:06
Ο Χρήστος Θεοφίλης μετά από δεκαοχτώ χρόνια εικαστικής απουσίας (η τελευταία ατομική του έκθεση έγινε το 1989 στο "Τρίτο Μάτι") επανέρχεται φέτος στις αίθουσες τέχνης με μιαν έκθεση αφιερωμένη στο Δημήτρη Ποταμίτη υπο τον τίτλο "Το πορτρέτο του Dorian Gray". Αν δεχθούμε τα όσα σημειώνει ο σκηνοθέτης Β. Αναστασίου για τη δουλειά του εικαστικού, φαίνεται πως ο Θεοφίλης κατόρθωσε να διεισδύσει στην πεμπτουσία αυτού του ακριβού κειμένου του Οσκαρ Ουάιλντ φέρνοντας στην επιφάνεια του τελάρου ανέκδοτες εκφράσεις του ήρωά του Dorian Gray. Στα μικρά έργα που θα παρουσιάσει ο Χ. Θεοφίλης ο χρόνος εγκλωβίζεται ανάμεσα στις εκρήξεις των χρωμάτων και στις διαφάνειες τις οποίες δημιουργεί η τεχνοτροπία του. Επαναφέρει De profundis την πεμπτουσία την οποία οραματιζόταν ο ζωγράφος του πορτραίτου, αναδεικνύει με χρωματικές εκρήξεις τη σκοτεινή πλευρά του έργου. Κατά τη διάρκεια της έκθεσης που θα εγκαινιαστεί στις 20 Νοεμβρίου στην αίθουσα τέχνης "Έκφραση - Γιάννα Γραμματοπούλου" (Βαλαωρίτου 9α) θα εκτίθεται και ένα συλλεκτικό αριθμημένο λεύκωμα (1-100 εκδόσεις Άσπρο-Μαύρο, Σεπτέμβριος 2002) με τον τίτλο "Εικονογράφηση ενός πορτραίτου". Η έκδοση - αφιέρωμα στα εκατό χρόνια από το θάνατο του Όσκαρ Ουάιλντ περιέχει είκοσι ζωγραφιές και δύο λινέλεουμ του Χρήστου Ν. Θεοφίλη καθώς και κείμενα-σκέψεις των Βασίλη Αναστασίου (σκηνοθέτη), Μάνου Βερναρδάκη Δημήτρη Ποταμίτη, Πάρη Τακόπουλου (συγγραφέα).
Copyright © "Η ΑΥΓΗ"

 Συζητώντας περί Χαρακτικής

Συντάκτης :
Μαυροειδής Σταμάτης Ημ/νία καταχώρησης : 03/01/2008 15:44:41
Για το ζωγράφο Χρήστο Θεοφίλη και την καλλιτεχνική του "γιάφκα" στην οδό Σφαέλου 3 έχουμε ξαναγράψει. Ο Θεοφίλης πριν από τέσσερα περίπου χρονια υπήρξε εμπνευστής και συντελεστής ενός εξαιρετικά γόνιμου χώρου διαλόγου στον οποίο καλλιτέχνες και θεωρητικοί της τέχνης συναντώνται τακτικά και συνομιλούν για το παρόν και το μέλλον της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Είναι περιττό να πούμε ότι στην εποχή μας, που χαρακτηρίζεται, από την ιδιώτευση ένας τέτοιος χώρος, είναι μία ελεύθερη όαση. Τη Δευτέρα λοιπόν 7 Ιανουαρίου στις 8 το βράδυ θα συναντηθούν εκεί οι φίλοι της μικρής αίθουσας για να δουν την έκθεση χαρακτικής του ομότιμου καθηγητή στην ΑΣΚΤ Γιώργου Μήλιου. Ο καλλιτέχνης θα είναι φυσικά παρών για να συμμετάσχει σε διάλογο προσέγγισης του έργου του συνομιλώντας με τον ιστορικό και θεωρητικό της Τέχνης Θανάση Μουτσόπουλο.
Copyright © "Η ΑΥΓΗ"

 Το Art-act, ή η πρωτοπορία συνεχίζει να συζητά

Παναγιώτης Σ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ Ημ/νία καταχώρησης : 31/10/2007 19:22:09
Στον τέταρτο χρόνο λειτουργίας του εισέρχεται το art-act και συνεχίζει να ασκείται όπως γράφει ο Κώστας Σταυρόπουλος "ευφυώς στο στοχασμό, στην τέχνη και στην επικοινωνία των διαφορετικών κοινωνικών ιδεών". Εικαστικοί καλλιτέχνες, τεχνοκριτικοί, ιστορικοί της τέχνης και κυρίως άτομα που θέλουν να μιλήσουν για την τέχνη μαζεύονται δυο φορές την εβδομάδα για τρία χρόνια στο χώρο της οδού Σφαέλου. Το πυκνό πρόγραμμα του καλύπτει ένα τεράστιο εύρος θεωρητικών αντικειμένων και προβλημάτων από συζητήσεις για τη μοντερνικότητα, αφιερώματα σε καλλιτέχνες, θεματικές ενότητες μέχρι προβολές βίντεο ή διαφανειών. Το art-act τιμά το όνομα του και αποτελεί στην Αθήνα, το μάχιμο χώρο για την εικαστική θεωρία. Ο διευθυντής του, ο εικαστικός Χρήστος Θεοφίλης φέρνει στο μυαλό τον Μπαχαριάν της "Ώρας" της δεκαετίας του ογδόντα και τον Κατσιάνη της "άλλης πόλης". Αναλογιζόμενος το έργο που προσφέρει στη θεωρία το art-act δυο σκέψεις μου έρχονται στο μυαλό: Θυμάμαι, αρχικά, τη διάκριση που κάνει ο Χέγκελ για τη κατανόηση ενός καλλιτεχνικού μορφώματος. Ταξινομούσε την πρόσληψη του καλλιτεχνικού μορφώματος σε κάποιες κατηγορίες. Υπάρχει η πρόσληψη από τον ειδικό που παρακολουθεί, κατά κάποιο τρόπο εσωτερικά, το έργο. Υπάρχει ο μη-ειδικός που αναζητά στο έργο ένα γενικό συμβολισμό. Τέλος υπάρχει και το καλλιεργημένο υποκείμενο που συλλαμβάνει το έργο ως πολιτισμικό φαινόμενο. Το υποκείμενο αυτό ως καλλιεργημένος θεατής ή ακροατής έχει μεγαλύτερη σημασία από τις δυο προηγούμενες κατηγορίες. Αναγορεύεται στον κατ’ εξοχήν γνώστη του αντικειμένου και η γνώμη του έχει την πλέον βαρύνουσα σημασία. Η δεύτερη σκέψη που συνεχίζει την πρώτη υπάρχει στον πρώτο τόμο της Αισθητικής της Αντίστασης του Πήτερ Βάις. The Aesthetics of Resistance, Duke University Press 2005. Ο αφηγητής του μυθιστορήματος και η παρέα στο Βερολίνο του 1937 προσπαθούν να εφεύρουν τρόπους για να εκφράσουν την έχθρα τους για το ναζιστικό καθεστώς. Σημειωτέον πρόκειται για πραγματικά γεγονότα. Συναντιούνται λοιπόν στα μουσεία, στις στοές και σε υπόγεια, και στις συζητήσεις τους αυτές ερευνούν τη συγγένεια μεταξύ των πολιτικών αντίστασης και της τέχνης. Αυτή είναι η καρδιά του μυθιστορήματος του Weiss. Πρόκειται για νέους ανθρώπους που σπουδάζουν στο νυχτερινό γυμνάσιο και επιδιώκουν -όπως σημειώνει ο Χάμπερμας-να αποσπάσουν "από το ευαίσθητο πέτρωμα του αντικειμενικού πνεύματος κάποια θραύσματα". Στόχος τους ήταν η ιδιοποίηση της κουλτούρας του μοντέρνου που βαλλόταν από τους ναζί. Η ουσιαστική χειρονομία τους υπήρξε κάτι περισσότερο. Επρόκειτο για την ιδιοποίηση της κουλτούρας των ειδικών μέσα από το πρίσμα του βιωμένου κόσμου της καθημερινότητας. Για τον Χάμπερμας μια τέτοια χειρονομία που θυμίζει τα φιλοσοφικά καφενεία του διαφωτισμού, το καφέ-Βολταίρο των ντανταιστών, τις ανέλπιδες σουρεαλιστικές επαναστάσεις, τον Μπρέχτ ή τον Μπένγιαμιν, αποτελεί την απόδειξη ότι το πρόταγμα του μοντέρνου παραμένει ζωντανό και σε ισχύ. Το art-act κάνει κάτι ζωντανό όχι μόνο γιατί παράγει εικαστική θεωρία αλλά γιατί αυτή η θεωρία φεύγει από τα τείχη των θεσμών, ανοίγεται και εμπλουτίζει τον βιόκοσμο της καθημερινότητας και των καλλιεργημένων πολιτών. Οι διαλέξεις, οι συζητήσεις κυρίως οι συγκρούσεις που δημιουργούνται εκεί αποδεικνύουν τον πλούτο και τη ζωντάνια αυτού του βιωμένου κόσμου ως ενός κομματιού-μικρού ή μεγάλου είναι αδιάφορο- αυτού του τρίτου πόλου που μπαίνει ανάμεσα στους θεσμούς και στην αγορά. Τέλος, στα τρία χρόνια λειτουργίας έχει ήδη δημιουργήσει ένα σημαντικό αρχείο που καταγράφει ένα κομμάτι της ζώσας εικαστικής μας ζωής αλλά και της παράδοσης της. Αυτά τα ντοκουμέντα πρέπει να δημοσιοποιηθούν, να αποτελέσουν το αντικείμενο εκδόσεων. Πραγματικά θεωρώ ότι αυτό που ονομάζουμε μοντέρνο διασώζεται από αυτές τις προσπάθειες ιδιοποίησης της κουλτούρας. Αυτές οι προσπάθειες πρέπει να διευρυνθούν και να πολλαπλασιάζονται, διευρύνοντας ταυτόχρονα το αίτημα της κριτικής. Παναγιώτης Σ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ * Το art-act βρίσκεται στη Σφαέλου 3 και Ν. Σολιώτη (πίσω από τον Άρειο Πάγο). Ο χώρος λειτουργεί μόνο όταν υπάρχουν ομιλίες με ώρα έναρξης 8 μ.μ. Είσοδος ελεύθερη, προσέλευση με προσυνεννόηση στο τηλ: 210-6436081
Copyright © "Η ΑΥΓΗ"