MAΡΙΑ ΜΑΡΑΓΚΟΥ Επιστροφή ενός ροκά της δεκαετίας του 1980

Πρόκειται για τον Χρήστο Θεοφίλη, δημιουργικά αναρχικό, η ζωγραφική του οποίου διέθετε το στοιχείο της μόνιμης αμφισβήτησης.Επειτα από απουσία πολλών χρόνων, με παρουσία έντονη ωστόσο στις συζητήσεις για την τέχνη στο στέκι του στου Γκύζη, αλλά και το blog του στο Διαδίκτυο, που παρακολουθούμε όλοι, ο Θεοφίλης επανήλθε με μια έκθεση στην «Εκφραση». Το γνωστό άναρχα δημιουργικό ροκ πάθος συνεχίζεται με έργα που έχουν λόγο ύπαρξης στον χώρο του εξπρεσιονισμού και στις παρυφές του σουρεαλισμού. Μια έντιμη δουλειά που μιλά για την αλήθεια της εξακολουθώντας να πείθει ότι «τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμη», για να θυμηθούμε τον ποιητικό τίτλο της ταινίας του Νικολαΐδη.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 10/12/2007

 Παναγιώτης Σ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ Το art-act τιμά το όνομα του και αποτελεί στην Αθήνα, το μάχιμο χώρο για την εικαστική θεωρία

Το Art-act, ή η πρωτοπορία συνεχίζει να συζητά

Ημ/νία καταχώρησης : 31/10/2007 19:22:09

Στον εβδομο χρόνο λειτουργίας του εισέρχεται το art-act και συνεχίζει να ασκείται όπως γράφει ο Κώστας Σταυρόπουλος "ευφυώς στο στοχασμό, στην τέχνη και στην επικοινωνία των διαφορετικών κοινωνικών ιδεών". Εικαστικοί καλλιτέχνες, τεχνοκριτικοί, ιστορικοί της τέχνης και κυρίως άτομα που θέλουν να μιλήσουν για την τέχνη μαζεύονται δυο φορές την εβδομάδα στο χώρο της οδού Σφαέλου. Το πυκνό πρόγραμμα του καλύπτει ένα τεράστιο εύρος θεωρητικών αντικειμένων και προβλημάτων από συζητήσεις για τη μοντερνικότητα, αφιερώματα σε καλλιτέχνες, θεματικές ενότητες μέχρι προβολές βίντεο ή διαφανειών. Το art-act τιμά το όνομα του και αποτελεί στην Αθήνα, το μάχιμο χώρο για την εικαστική θεωρία. Ο διευθυντής του, ο εικαστικός Χρήστος Θεοφίλης φέρνει στο μυαλό τον Μπαχαριάν της "Ώρας" της δεκαετίας του ογδόντα και τον Κατσιάνη της "άλλης πόλης". Αναλογιζόμενος το έργο που προσφέρει στη θεωρία το art-act δυο σκέψεις μου έρχονται στο μυαλό: Θυμάμαι, αρχικά, τη διάκριση που κάνει ο Χέγκελ για τη κατανόηση ενός καλλιτεχνικού μορφώματος. Ταξινομούσε την πρόσληψη του καλλιτεχνικού μορφώματος σε κάποιες κατηγορίες. Υπάρχει η πρόσληψη από τον ειδικό που παρακολουθεί, κατά κάποιο τρόπο εσωτερικά, το έργο. Υπάρχει ο μη-ειδικός που αναζητά στο έργο ένα γενικό συμβολισμό. Τέλος υπάρχει και το καλλιεργημένο υποκείμενο που συλλαμβάνει το έργο ως πολιτισμικό φαινόμενο. Το υποκείμενο αυτό ως καλλιεργημένος θεατής ή ακροατής έχει μεγαλύτερη σημασία από τις δυο προηγούμενες κατηγορίες. Αναγορεύεται στον κατ’ εξοχήν γνώστη του αντικειμένου και η γνώμη του έχει την πλέον βαρύνουσα σημασία. Η δεύτερη σκέψη που συνεχίζει την πρώτη υπάρχει στον πρώτο τόμο της Αισθητικής της Αντίστασης του Πήτερ Βάις. The Aesthetics of Resistance, Duke University Press 2005. Ο αφηγητής του μυθιστορήματος και η παρέα στο Βερολίνο του 1937 προσπαθούν να εφεύρουν τρόπους για να εκφράσουν την έχθρα τους για το ναζιστικό καθεστώς. Σημειωτέον πρόκειται για πραγματικά γεγονότα. Συναντιούνται λοιπόν στα μουσεία, στις στοές και σε υπόγεια, και στις συζητήσεις τους αυτές ερευνούν τη συγγένεια μεταξύ των πολιτικών αντίστασης και της τέχνης. Αυτή είναι η καρδιά του μυθιστορήματος του Weiss. Πρόκειται για νέους ανθρώπους που σπουδάζουν στο νυχτερινό γυμνάσιο και επιδιώκουν -όπως σημειώνει ο Χάμπερμας-να αποσπάσουν "από το ευαίσθητο πέτρωμα του αντικειμενικού πνεύματος κάποια θραύσματα". Στόχος τους ήταν η ιδιοποίηση της κουλτούρας του μοντέρνου που βαλλόταν από τους ναζί. Η ουσιαστική χειρονομία τους υπήρξε κάτι περισσότερο. Επρόκειτο για την ιδιοποίηση της κουλτούρας των ειδικών μέσα από το πρίσμα του βιωμένου κόσμου της καθημερινότητας. Για τον Χάμπερμας μια τέτοια χειρονομία που θυμίζει τα φιλοσοφικά καφενεία του διαφωτισμού, το καφέ-Βολταίρο των ντανταιστών, τις ανέλπιδες σουρεαλιστικές επαναστάσεις, τον Μπρέχτ ή τον Μπένγιαμιν, αποτελεί την απόδειξη ότι το πρόταγμα του μοντέρνου παραμένει ζωντανό και σε ισχύ. Το art-act κάνει κάτι ζωντανό όχι μόνο γιατί παράγει εικαστική θεωρία αλλά γιατί αυτή η θεωρία φεύγει από τα τείχη των θεσμών, ανοίγεται και εμπλουτίζει τον βιόκοσμο της καθημερινότητας και των καλλιεργημένων πολιτών. Οι διαλέξεις, οι συζητήσεις κυρίως οι συγκρούσεις που δημιουργούνται εκεί αποδεικνύουν τον πλούτο και τη ζωντάνια αυτού του βιωμένου κόσμου ως ενός κομματιού-μικρού ή μεγάλου είναι αδιάφορο- αυτού του τρίτου πόλου που μπαίνει ανάμεσα στους θεσμούς και στην αγορά. Τέλος, στα χρόνια λειτουργίας έχει ήδη δημιουργήσει ένα σημαντικό αρχείο που καταγράφει ένα κομμάτι της ζώσας εικαστικής μας ζωής αλλά και της παράδοσης της. Αυτά τα ντοκουμέντα πρέπει να δημοσιοποιηθούν, να αποτελέσουν το αντικείμενο εκδόσεων. Πραγματικά θεωρώ ότι αυτό που ονομάζουμε μοντέρνο διασώζεται από αυτές τις προσπάθειες ιδιοποίησης της κουλτούρας. Αυτές οι προσπάθειες πρέπει να διευρυνθούν και να πολλαπλασιάζονται, διευρύνοντας ταυτόχρονα το αίτημα της κριτικής.

Παναγιώτης Σ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Copyright © "Η ΑΥΓΗ".

 Κώστας Σταυρόπουλος 

2002 Ιαν.

Δυόμισι χρόνια και καλά κρατάει το ART-ACT, ασκούμενο ευφυώς στο στοχασμό, την τέχνη και την επικοινωνία των διαφορετικών κοινωνικών ιδεών.

Πέρασαν απ’ τον ιδεολογικό χώρο δράσης του όλοι σχεδόν οι μεγάλοι κι οι μικρότεροι εικαστικοί καλλιτέχνες, παρουσιάζοντας διεξοδικά το έργο τους. Mίλησαν γι αυτό και κάποτε κάποτε ήταν ενεργοί ακροατές.

Tο ART-ACT κινείται πάνω σε δυο παράλληλους πυρήνες, καθώς έτσι έχουν διαμορφωθεί ως τώρα τα πράγματα. Tο ιδανικό σημείο της κοινής συνάντησης των διαφορετικών, λειτουργεί γονιμικά, χάρις στην αντοχή των διαλεκτικών αντιπαραθέσεων, δημιουργική άσκηση της δημοκρατικής συνείδησης, σημείο κατανόησης του σύγχρονου και του ιδεολογικού ευδαιμονισμού.

Tον έναν πυρήνα εκπροσωπεί η ομάδα των θεσμικών, γι αυτό φιλοξενείται στο ART-ACT το μεγαλύτερο μέρος των καθηγητών της AΣKT της Aθήνας και της Θεσσαλονίκης, τους πανεπιστημιακούς καθηγητές, αισθητικούς, τεχνοκριτικούς και ιστορικούς της τέχνης.

O δεύτερο πυρήνας εκφράζει και καλύπτει αυτούς που δρουν αυτονομημένα και αυτοδιαχειρίζονται το έργο τους έξω απ’ τους θεσμούς. Tους ακραιφνείς ιδεολόγους της κριτικής παρέμβασης, με μια λέξη, αυτούς που λειτουργούν στο χώρο των εικαστικών τεχνών απ’ τα σημεία οράσεως της ατομικής πρωτοβουλίας.

Mέσα στα δυόμισι χρόνια της άμεσης συνάντησης στον ίδιο χώρο, συμπορεύονται δημιουργικά και ουσιαστικά για την κοινή υπόθεση των εικαστικών τεχνών κυρίως. Γιατί ο χώρος του ART-ACT φιλοξενεί και συγγραφείς του πεζού και του έμμετρου λόγου, σκηνοθέτες του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Oι διαλέξεις, οι ελεύθερες συζητήσεις, η προβολή διαφανειών, προϊόντα της ψηφιακής τέχνης, βίντεο και άλλες δραστηριότητες αφθονούν στον εν λόγω χώρο.

Eνοραματικός στόχος και προσανατολισμός ο ανοιχτός διάλογος της καλλιτεχνικής, της στοχαστικής και κοινωνικής επικοινωνίας του σύγχρονου ηλεκτρονικού τεχνολογικού πολιτισμού. Γνήσιο τέκνο των μεταβιομηχανικών ηλεκτρονικών κοινωνιών, σημείο κορύφωσης όλων αυτών το ηλεκτρονικό νοείν, πέντε βήματα πέρα απ’ τη σοφία της καρδιάς.

Σ’ αυτό το στάδιο εξέλιξης του κριτικού στοχασμού και της τέχνης, κυριαρχεί φανερά η εννοιλογική τέχνη.

Aπομακρυνθήκαμε νεότερα απ’ τη μοντέρνα τέχνη, φωνή αυτή της βιομηχανικής και της ταξικής κοινωνικής επανάστασης (1850-1950).

Σ’ αυτό το πυκνό ιδεοδρόμιο κινείται δυναμικά δυόμισι χρόνια το ART-ACT και καλά τα καταφέρνει ως τώρα.

Ο Κώστας Σταυρόπουλος είναι τεχνοκριτικός

 Dimitra Siaterli Οι παρουσιάσεις, συζητήσεις, οι πολιτιστικές πρωτοβουλίες και οι εκθέσεις του ART ACT του Χρήστου Θεοφίλη στον μικρό γόνιμο χώρο της οδού Σφαέλου σφράγισαν μια καρποφόρα εποχή. Η καταγραφή των δρώμενων απο τον άγρυπνο φρουρό της ενεργού τέχνης Θεοφίλη, τώρα αποδυκνύεται ανεκτίμητη. Σ΄ ευχαριστούμε Χρήστο!1

Το" ευχαριστώ" μας είναι μικρό για όλα όσα έχεις κάνει για μάς τους καλλιτέχνες, για την τέχνη και γι αυτόν τον μίζερο τόπο που τρώει τα παιδιά του και δεν αναγνωρίζει τίποτα.

 "TA NEA" Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου 2006

Αρ. Φύλλου 18650

ΧΑΡΗΣ ΚΑΜΠΟΥΡΙΔΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ Εξημερώνεται η πρωτοπορία;

Το μοντέρνο ύφος κυριαρχεί στην εικαστική σκηνή. Όχι βέβαια πάνω από τους καναπέδες των σπιτιών ή στις εκθέσεις των γνωστών γκαλερί, αλλά στις εγκαταστάσεις ή περφόρμανς που γίνονται σε πρώην στρατόπεδα ή εργοστάσια και σε αρχαιολογικούς χώρους, σε σταθμούς μετρό, σε γκαλερί του Ψυρή και στις σελίδες των περιοδικών λάιφ-στάιλ και διασκέδασης. Δεν μπορεί να το αγνοήσει κανείς, το φαινόμενο βρίσκεται πάλι σε έξαρση εντυπώσεων, ενώ η «άλλη πλευρά» - η ζωγραφική με μπογιές πάνω σε μουσαμά - εξακολουθεί να είναι αυτή που αγοράζεται αθόρυβα και κυριαρχεί στους πιο χειμωνιάτικους εκθεσιακούς μήνες. Δεν έχει τις συμβατικές ιεραρχήσεις η περιοχή αυτή της σύγχρονης τέχνης, οι «φυλές» των ακραίων μοντέρνων κυβερνώνται από κριτήρια όπως: ποιος κατόρθωσε να επιλεγεί σε μεγάλη έκθεση τεχνοκριτικού, ποιος έκανε παράξενη περφόρμανς, ποιος μας έκανε να μην καταλαβαίνουμε τι ακριβώς βλέπουμε στο βιντεο-έργο του. Εύλογο μεν - οι πρωτοπόροι «δεν πιστεύουν στην Ιστορία, αφού έχει παραδείγματα για οτιδήποτε» -, ανεξήγητο από την άλλη αφού οι εικαστικές αυτές δραστηριότητες, αν και εφήμερες, καταγράφονται προσεκτικά ως ντοκουμέντα και γίνονται «δείγμα εργασίας», σε φακέλους υποψηφίων καθηγητών καλλιτεχνικών σχολών. Λογιότητα: Προσωπικά, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ευρύτατη αυτή περιοχή καλλιτεχνικών γεγονότων θα πρέπει να ονομασθεί «λόγια» ή βιβλιογραφική τέχνη, αφού καθοριστικό στοιχείο της είναι η έντονη σχέση με θεωρίες, η προτεραιότητα των εννοιακών προθέσεων εις βάρος του ευτοεξηγούμενου οπτικού αποτελέσματος και τέλος η απασχόληση επιβίωσης για τους περισσότερους που δεν είναι άλλη από τη διδασκαλία στη μέση ή ανώτατη εκπαίδευση. Επειδή πάντως η Ιστορία υπάρχει και τα πρωτόκολλα μετράνε, για τους μελετητές έστω, καλό θα είναι οι φιλότεχνοι αυτών των περιοχών να τιμούν τους ιστορικούς πρωτοπόρους τους, αυτούς στους οποίους κόστισε η καινοτομία, ιδίως αφού έγινε σε εποχές που η χλεύη ήταν δεδομένη και όχι ο έπαινος του λάιφ-στάιλ, όπως σήμερα. Ποιος θυμάται - τεχνοκριτικός ή μουσείο - ας πούμε τον Λεωνίδα Χρηστάκη απ' τα χρόνια του 1950; Υπάρχει ένας χώρος τέχνης που μαζεύει αυτές τις καλλιτεχνικές δυνάμεις, όχι τόσο αυτές που ακούγονται από τις εκδηλώσεις των μουσείων, όσο τις «άστεγες», αλλά καθόλου άγνωστες. Αναφέρομαι στο Art-act, έναν μικρό αλλά υπερδραστήριο χώρο εκδηλώσεων «για λίγους», κυριολεκτικά και μεταφορικά, δύσκολο να τον βρει κανείς πίσω από τον Άρειο Πάγο, αλλά φεύγοντας είχα την ευχάριστη γεύση που άφηνε στο μυαλό και στις αισθήσεις πριν δεκαετίες ο «Δεσμός» της Ακαδημίας, η «Ώρα» του Μπαχαριάν, η «Άλλη Πόλη» των Χονδρού-Κατσιάνη και η «Τούντα» στα πρώτα της χρόνια. Ο διευθυντής Χρήστος Θεοφίλης, εικαστικός καλλιτέχνης ο ίδιος, διαμόρφωσε ένα πρόγραμμα όπου για μήνες και μέρα παρά μέρα θα γίνονται εκδηλώσεις (εκθέσεις και συζητήσεις) που καλύπτουν όλο το εικαστικό φάσμα, με σχεδόν όλους τους θεωρητικούς σε παρέλαση. ΤΑ ΝΕΑ , 27/09/2006 , Σελ.: P35

Κωδικός άρθρου: A18650P352 Αυτό το κείμενο εκτυπώθηκε από "ΤΑ ΝΕΑ", στη διεύθυνση

http://ta-nea.dolnet.gr/print_article.php?e=A&f=18650...

 Dimitra Siaterli Οι παρουσιάσεις, συζητήσεις, οι πολιτιστικές πρωτοβουλίες και οι εκθέσεις του ART ACT του Χρήστου Θεοφίλη στον μικρό γόνιμο χώρο της οδού Σφαέλου σφράγισαν μια καρποφόρα εποχή. Η καταγραφή των δρώμενων απο τον άγρυπνο φρουρό της ενεργού τέχνης Θεοφίλη, τώρα αποδυκνύεται ανεκτίμητη. Σ΄ ευχαριστούμε Χρήστο!1

Διαχείριση
Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις · Απάντηση ·

📷
Christos Theofilis ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΟ ΕΡΓΟ ΣΑΣ
Διαχείριση
Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις · Απάντηση ·

📷
Dimitra Siaterli Το" ευχαριστώ" μας είναι μικρό για όλα όσα έχεις κάνει για μάς τους καλλιτέχνες, για την τέχνη και γι αυτόν τον μίζερο τόπο που τρώει τα παιδιά του και δεν αναγνωρίζει τίποτα...

 Christos Theofilis